เช่นเดียวกับประเทศอื่นๆ ที่กำลังพัฒนา ประเทศอินโดนีเซียกำลังประสบกับปัญหาการว่างงาน การทำงานต่ำกว่าระดับ และค่าแรงต่ำ แต่แม้ว่าประเทศญี่ปุ่นจะมีความต้องการแรงงานไร้ฝีมือสูง กฎหมายตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่น โดยทั่วไปแล้วอนุญาตให้ให้เฉพาะแรงงานฝีมือดีเท่านั้นเข้าประเทศได้ อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา ปรากฏว่าแรงงานต่างชาติทั้งที่มีฝีมือไม่ดีและที่ไร้ฝีมือได้เข้ามาในประเทศญี่ปุ่นเป็นจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อทำงานทั้งที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย
ช่องทางหนึ่งที่ทำให้แรงงานเหล่านี้เข้ามาในประเทศญี่ปุ่นได้ คือติดต่อผ่านโครงการฝึกอบรมแรงงงาน ซึ่งจัดตั้งขึ้นในช่วงพ.ศ. 2493-2503 ผลก็คือในช่วงพ.ศ. 2493-2523 ซึ่งเป็นช่วงเศรษฐกิจฟื้นฟูของญี่ปุ่นนั้น มีคนงานนับพันๆ คนหลั่งไหลจากประเทศเกาหลี ไต้หวัน อินโดนีเซีย ไทย และ มาเลเซีย เข้ามาสู่ประเทศญี่ปุ่น การแก้ไขกฎหมายในปี พ.ศ. 2533 ว่าด้วยการควบคุมผู้ย้ายถิ่นและการรับรองผู้ลี้ภัย ยิ่งเป็นการสนับสนุนการกีดกัน “คนงานไร้ฝีมือ” ของรัฐบาลญี่ปุ่น ขณะเดียวกันก็อ้าแขนรับชาวต่างชาติที่มีฝีมือและความรู้ทางด้านเทคโนโลยีเพิ่มขึ้น นอกจากนี้กฎหมายตรวจคนเข้าเมืองของประเทศญี่ปุ่นฉบับแก้ไขนี้ ยังบัญญัติให้มีการจัดทำโครงการอบรมคนงานทางด้านเทคนิค ในพ.ศ. 2536 แทนระบบการฝึกงานแบบเก่าอีกด้วย
งานวิจัยนี้จะจำแนกประเภททั่วๆ ไปของแรงงานย้ายถิ่นชาวอินโดนีเซียซึ่งได้รับการว่าจ้างให้ทำงานในประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบัน และศึกษาเงื่อนไขและสิทธิมนุษยชนส่วนบุคคลของคนงานย้ายถิ่นในหลายๆเมืองที่มีการว่าจ้างแรงงาน โดยมุ่งศึกษาผู้ฝึกอบรมและแรงงานผิดกฎหมายโดยเฉพาะ
จนถึงต้นปีพ.ศ. 2543 ผู้ฝึกอบรมแรงงานชาวอินโดนีเซียมีจำนวนทั้งสิ้น 12,396 คน จัดว่าน้อยกว่าจำนวนของผู้ที่ได้รับการฝึกอบรมที่เป็นชาวจีน แต่ก็มากกว่าผู้ที่มาจากประเทศไทย ฟิลิปปินส์ และ มาเลเซีย โดยทั่วไปผู้ได้รับการฝึกอบรมจะเป็นชาย อายุระหว่าง 20 ปี ถึง 30 ปีเศษ มีการศึกษาดี และมักจะไปกระจุกอยู่กันอย่างหนาแน่นในภาคการผลิต ที่เกี่ยวข้องกับงานที่ไม่จำเป็นต้องมีการทดสอบฝีมือ แม้ว่าพวกเขาแทบจะเรียกได้ว่าเป็น “คนงาน” แต่สถานะของผู้ได้รับการฝึกอบรมเป็นอุปสรรคต่อการที่พวกเขาจะเรียกร้องสิทธิต่างๆ และทำให้พวกเขาต้องผจญกับสภาพการทำงานที่ต่ำกว่ามาตรฐาน อาทิ ได้รับเบี้ยเลี้ยงแทนที่จะได้ค่าแรง ถูกบีบให้ทำงานล่วงเวลา ถูกผู้จ้างงานทำร้ายร่างกาย และถูกบังคับให้เข้าโครงการออมเงิน บางครั้งผู้ได้รับการฝึกอบรมก็ทิ้งงานที่ได้รับมอบหมายเพื่อแสวงหางานผิดกฎหมายที่ให้ค่าแรงมากกว่า
ชาวอินโดนีเซียต้องอยู่ในสภาพแรงงานผิดกฎหมาย เนื่องจากเป็นเรื่องยากที่คนงานไร้ฝีมือจะได้รับการอนุญาตให้ทำงาน บริษัททั้งขนาดกลางและขนาดเล็กของญี่ปุ่นจำนวนมากต้องการคนงานที่ยินดีทำงาน สกปรก อันตราย และยากลำบากเพื่อแลกกับค่าแรงเล็กน้อย โดยไม่มีสวัสดิการในการประกันภัยแต่อย่างใด อย่างไรก็ตามคนงานผิดกฎหมายนั้นมีโอกาสมากขึ้นที่จะถูกผู้ว่าจ้างและนายหน้าจัดหางานเอาเปรียบ และบ่อยครั้งไม่สามารถจะขอความช่วยเหลือด้านบริการสังคม คนงานชายส่วนใหญ่ทำงานในภาคการก่อสร้างและการผลิตที่ต้องใช้พละกำลังสูง นอกจากนี้ชาวอินโดนีเซียยังขายบริการทางเพศ ทำงานในไร่ และอุตสาหกรรมประมงและธุรกิจพณิชยนาวี สิ่งเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าแรงงานย้ายถิ่นผิดกฎหมายชาวอินโดนีเซียได้กระจายไปอยู่ในภาคเศรษฐกิจต่างๆ และยินดีที่จะเสี่ยงภัยมากขึ้นเพื่อแสวงหางาน