gบอมเบย์ 5-6h: แหล่งนายทุนเงินกู้สุดท้ายสำหรับธุรกิจขนาดจิ๋วของฟิลิปปินส์

 

มารี คอนโด

 

ประเทศฟิลิปปินส์ล้าหลังประเทศเพื่อนบ้านในด้านความเจริญ เติบโตทางเศรษฐกิจ  สาเหตุหลักเนื่องมาจากความล้มเหลวในการพัฒนาภาคอุตสาหกรรมให้แข็งแกร่ง  ปัญหาความยากจนในชนบทซึ่งถูกซ้ำเติมจากจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น ได้ผลักดันให้คนจากชนบทหลั่งไหลเข้ามาสู่เมือง  อย่างไรก็ตามการที่ภาค อุตสาหกรรมซึ่งไม่ขยายตัว ไม่สามารถรองรับคนเหล่านี้ได้ ทำให้คนงานจำนวนมากยังคงต้องว่างงานหรือทำงานต่ำกว่าระดับต่อไป คนงานส่วนใหญ่ที่ทำงานต่ำกว่าระดับต้องลงเอยด้วยการทำงานในภาคเศรษฐกิจนอกระบบ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาคบริการอีกต่อหนึ่ง และดำเนินธุรกิจขนาดจิ๋วในตลาดสาธารณะ  คนขายของเล็กๆน้อยซึ่งขาดแคลนทุนทรัพย์อย่างแสนสาหัสเหล่านี้ต้องหันไปพึ่งพาแหล่งทุน ซึ่งมักจะมาจากภาคนอกระบบ  จากนายทุนเงินกู้ซึ่งรู้จักกันในนามว่า g5-6h  ที่ได้ชื่อเช่นนี้เนื่องมาจากวิธีการกู้ยืม  นายทุนเงินกู้ 5-6 จะเรียกเก็บดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 20 ต่อระยะเวลาที่ตกลงกัน  งานวิจัยนี้จะได้กล่าวถึงกลุ่มนายทุน 5-6 สองกลุ่มที่พบในตลาดสาธารณะของประเทศฟิลิปปินส์ ได้แก่กลุ่มที่เป็นชาวฟิลิปปินส์ และกลุ่มที่เป็นชาวอินเดีย

 

นายทุนเงินกู้ 5-6 ทั้งสองกลุ่มนี้มีบทบาทที่แตกต่างกันต่อพ่อค้าแม่ค้าที่ตลาด ซานตา โรซา ในจังหวัดลากูนา ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ทำการศึกษาในด้านมานุษยวิทยาเศรษฐกิจ  ข้อแตกต่างที่สำคัญคือกลุ่มนายทุนเงินกู้ชาวฟิลิปปินส์ ซึ่งมักจะเป็นสตรี เป็น gคนในh ซึ่งอาศัยอยู่ในชุมชน ขณะที่กลุ่มนายทุนเงินกู้ชาวอินเดียนั้น ถูกมองว่าเป็น gคนนอกh อย่างเห็นได้ชัด ส่วนใหญ่จะเป็นแขกชาวซิกส์  รูปร่างหน้าตาของคนเหล่านี้เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ชาวฟิลิปปินส์  หวาดกลัวว่าเป็นนายทุนเงินกู้หน้าเลือดและรุนแรง (ทั้งๆที่ในความเป็นจริง นายทุนเงินกู้ชาวซิกส์มักเป็นเหยื่อของความรุนแรงเสียเอง)  ด้วยภาพลักษณ์เช่นนี้ ผู้ประกอบธุรกิจขนาดจิ๋วชาวฟิลิปปินส์ จึงแทบจะไม่นิยมไปกู้เงินจากนายทุนเงินกู้กลุ่มนี้

 

การที่มีนายทุนเงินกู้ที่แตกต่างกันสองกลุ่มนี้มีผลต่อการพัฒนาธุรกิจขนาดจิ๋วอย่างไร  ความที่กลายเป็นที่พึ่งสุดท้ายในการกู้ยืม นายทุนเงินกู้ชาวอินเดียจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจขนาดจิ๋วซื่งเป็นชาวบ้านธรรมดาๆที่ไม่มีใครเหลียวแล นอกจากนี้เงินกู้ส่วนหนึ่งนั้นได้มาจากประเทศอินเดียโดยผ่านช่องทางนอกระบบ ซึ่งไปๆมาๆก็คือเครือข่ายการให้สินเชื่อแบบใต้-ใต้แบบหนึ่ง ท้ายที่สุดนี้แม้ว่าคนกลุ่มนี้จะมีความสำคัญต่อผู้ประกอบการธุรกิจขนาดจิ๋วของฟิลิปปินส์ แต่กลับมีงานเขียนน้อยมากที่กล่าวถึงวิธีการทำธุรกิจเงินกู้ของพวกเขา

 

งานวิจัยนี้พบว่า ถึงแม้นายทุนเงินกู้ 5-6 ชาวอินเดียจะไม่เป็นที่ยอมรับของคนในสังคม  แต่กลยุทธ์ในการกระจายแหล่งทุนเพื่อป้องกันการเสี่ยงในหลายรูปแบบของพวกเขา อาจจะมีประโยชน์ต่อสังคมของชาวฟิลิปปินส์โดยเฉพาะในช่วงเศรษฐกิจถดถอย  เจ้าของธุรกิจขนาดจิ๋วในประเทศที่กำลังพัฒนามีโอกาสได้รับผลกระทบมากเป็นพิเศษจากปัจจัยคุกคามภายนอกที่เกิดจากโลกาภิวัฒน์ ดังเช่นที่ได้ประสบมาในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชีย การวิจัยครั้งนี้ได้ข้อสรุปว่ากลไกการหาแหล่งเงินทุนนอกระบบจากแหล่งทุนนอกประเทศ เช่นในกรณีของกลุ่มนายทุนเงินกู้ 5-6 ชาวอินเดีย อาจช่วยบรรเทาความผันผวนในด้านเศรษฐกิจดังกล่าวลงไปได้