บทความเรื่องปันตายง　ปานานอว์นี้ (ปันตายง　ปานานอว์　หมายถึง　“จากพวกเราเพื่อพวกเรา” และเรียกโดยย่อว่า พีพี”) มุ่งเสนอภาพรวมเบื้องต้นของแนวการศึกษา ที่อาจเป็นแนวโน้มที่มีอิทธิพลและก่อให้เกิดการถกเถียงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของสังคมศาสตร์ในฟิลิปปินส์  พีพีเริ่มก่อตัวขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 จากความเคลื่อนไหวในกลุ่มนักประวัติศาสตร์ชาว

ฟิลิปปินส์ นำโดย ซุส เอ ซาลาซาร์  แห่งมหาวิทยาลัยแห่งฟิลิปปินส์  ที่พยายามสร้าง “ความเป็นพื้นเมือง” ขึ้นในการเข้าใจสังคมฟิลิปปินส์ ในระยะแรก พีพี เป็นความพยายามที่ต้องการฉีกตัวออกจากขนบการเขียนประวัติศาสตร์ของฟิลิปปินส์ที่ดำรงอยู่ในขณะนั้น 2 แนว คือ แนวนิยมอเมริกา และแนวชาตินิยมที่ต่อต้านแนวทางแรก ขนบทั้งสองนี้เป็นกระบวนทัศน์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในช่วงทศวรรษ 1950 ถึงทศวรรษ 1970  หลังจากนั้น พีพีได้ส่งผลอิทธิพลอย่างช้าๆ ทั้งในเชิงปรัชญาและระเบียบวิธีการของสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ สาขาอื่นๆ กลุ่มพีพีใช้ภาษาฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นภาษาประจำชาติ เป็นภาษาหลักในงานเขียน ทั้งนี้การใช้ภาษาฟิลิปปินส์ถือเป็นส่วนหนึ่งที่แยกออกไม่ได้จากขบวนการสร้าง “ความเป็นพื้นเมือง” บนฐาน ของวัฒนธรรม

บทความนี้ไม่ได้มุ่งให้อรรถาธิบายแนวคิดพีพีโดยตรง หากแต่พยายามแสดงเค้าโครงของประเด็นข้อถกเถียงที่สำคัญทางระเบียบวิธีการที่เกี่ยวข้องกับพีพี ในขณะเดียวกัน ก็ต้องการแสดงให้เห็นความเหนือกว่าในทางทฤษฎีและปฏิบัติของพีพี เมื่อพิจารณาเปรียบเทียบกับแนวโน้มความเคลื่อนไหวในการสร้าง “ความเป็นพื้นเมือง” อื่นๆ ที่เกิดขึ้นในวงการสังคมศาสตร์ของฟิลิปปินส์ ประเด็นหลักในบทความนี้ คือ การเปรียบเทียบสถานะของระเบียบวิธีการทางสังคมศาสตร์อื่น กับระเบียบวิธีที่ใช้ในงานที่มีฐานแนวคิดแบบพีพี ซึ่งเน้นทั้ง ทัศนะของผู้ถูกศึกษาหรือทัศนะของ “คนใน” และเฮอร์เมนิวติกส์ นอกจากนั้น บทความนี้จะพิจารณาโดยย่อถึงข้อวิจารณ์ที่ว่า พีพี “นิยมความเป็นพื้นเมืองอย่างสุดโต่ง (nativist)” และ “มุ่งแต่จะกำหนดคำจำกัดความและคำอธิบายที่แน่นอนตายตัวให้กับปรากฏการณ์ต่างๆ (essentialist)” จุดประสงค์หลักประการหนึ่งของบทความนี้ คือ การให้ผู้อ่านเข้าใจในระดับหนึ่งถึงระดับและความซับซ้อนของข้อถกเถียงต่างๆ ที่เกี่ยวกับพีพี ซึ่งถือเป็นแนวโน้มในการสร้าง “ความเป็นพื้นเมือง” ที่สำคัญที่สุดแนวหนึ่งในวงการสังคมศาสตร์ของฟิลิปปินส์ บทความนี้ยังเน้นให้เห็นถึงความพยายามของพีพีที่จะขจัดไม่ให้วงวิชาการสังคมศาสตร์ในฟิลิปปินส์ แปลกแยกจาก “ผู้คนระดับชาวบ้าน” ของฟิลิปปินส์มากจนเกินไป ด้วยการใช้ภาษาประจำชาติและด้วยการสร้างทางเลือกใหม่ ที่เปิดโอกาสให้ทั้งสองฝ่ายสื่อสารแบบปฏิสัมพันธ์โต้ตอบกันได้  ท้ายสุด บทความนี้ยังให้ข้อเสนอแนะบางประการต่อการกำหนดความหมายของพีพีที่กว้างขวางครอบคลุม และเป็นไปได้มากขึ้น ในฐานะที่พีพีเป็นปฏิบัติการทางสังคมศาสตร์ในบริบทของฟิลิปปินส์

(Translated by Darin Pradittatsanee, with assistance from Somporn Puttapithakporn and Chalong Soontravanich.)